PROVAKATÖR

      Uyandığımda vakit öğleye geliyordu. Dışarda bir karmaşa bir gürültü uyumak ne mümkündü artık. N'oluyor diye perdeleri açmamla gözlerime saldıran güneş ışığını kamufle etmeye çalışırken gözlerim bir yandan da olanı biteni anlamaya çabalıyorlardı uykulu uykulu. O da neydi? Aman yarabbi üç adet yaratık bahçede geziyordu. Tavuktu bunlar.Nerden geldi bunlar diye düşündüm. Az ilerde anne ve abi çit yapım çalışmaları arasından yardım dileniyorlardı benden. Herşeyi anlamıştım nihayet gözlerimde ışığa alışmıştı artık.
     Ne aptal yaratıklar diye düşündüm ama hoşuma da gitti. En azından hayvanların aptallarını sevebiliyordum hala. Küçücük  kuş beyinli kafalarını sanki önemli bir şey arıyormuş  gibi  bir öteye bir beriye çeviren robotumsu aptal üç yaratık. tek amaçları eşelenip otlanmaktı diye düşündüm az sonra cereyan edecek olaydan bihaber vaziyette.
      Pencereden ayrıldım bir süre ön bahçedeki balkona çıkıp manzarayı izlemeye koyuldum temiz olduğunu düşündüğüm havayı derin derin soluyarak. Yan bahçedeki sesler artmıştı.Tekrar pencereye koştum .O da nesi? Tavuklar uçuyorlardı resmen. Hiç bukadar havalanabilen tavuk görmemiştim.anne ve abi çiti yükseltmeye çalışıyorlardı bu havalı tavukları durdurabilmek adına. Tam "işte tamamdır" diye düşündükleri anda tavuklardan biri görülmedik bir edayla çitin en yüksek yerine kadar havalanıp geri düştü. Benim gözlerim pörtlemiş vaziyette onun hiçbir hareketini kaçırmak istemeyerek tavuğa odaklandım, şaşırdım. Çok şaşkındım. Bir sürü yem vardı oldukları yerde ama yine de onlar çitin ötesine geçmek istiyorlardı.Aslında hepsi değil bir buçuk tanesi. Evet bir tanesi tüm azmiyle çabalarken diğeri az biraz çabalıyordu.Üçüncü
tavuk eşeleniyordu daha ziyade. Azimli tavuk bir jimnastikçi edasıyla zıpladı tekrar ama fazla yüksek değildi. Benim yüzümde bir gülümseme... Çit yükseltme çalışmaları tekrar başlamıştı. Bense pencereden bu maçı kim kazanacak diye içten içe bir merakla, bir, "freedoom" diye bağırıp savaş boyaları sürmüş tavuklara, bir de çit yükseltim çalışmalarına hız vermiş gargamel ve azman  (nedense onlara benzetmiştim) formunda bana görünen anne ve abi ye bakıyordum. Ama tavukların tarafını tutuyordum o da ayrı.
     Annem yardım istedi. "Yok artık" dedim. Faşistçe planlarınıza beni alet etmeyin dedim.Tamam güzel birşeydi  çevrede tavuklar otlansın hatta isterdim ki  kazlar grupsal gezintilerini yapsın, ördekler paytak paytak yürüsün, kuzular melesin, inekler möölesin, kediler, köpekler falan filan severim ama kocaman bir çiftliğin olur ve onlar özgürce hareket ederlerdi. Afedersiniz ama bu şey kadar yere üç tavuğu kapamaya hakkımız yoktu.
    Tavuklar dinlenip dinlenip atağa geçiyorlardı. Annemde bir bezginlik. Bu böyle olmaz dedim ve onların haklı eylemine destek vermem lazım dedim. Desteğim sözlü ifadeden öteye gidemeyecekti belki ama olsun o da birşeydi. Bir yandan "size inanıyorum yapabilirsiniz" diye onları motive ederken bir yandan basit birkaç slogan atmaya başladım.Tavuklar sanki beni duymuşçasına öyle bir havalanıyorlardı ki sormayın gitsin. ben de heyecanlı heyecanlı "işte buu"  "ha gayret az kaldı özgürlüğe" "pes etmeyin" diye söyleniyordum ki pencereden...  İşte tam o anda annemin yaran repliği geldi        
        "Kışkırtma kız tavuklarıı"

     Ben bıraktım sloganları artık karnıma ağrılar giresiye gülmeye başladım.sadece ben mi? abi abla hatta söylediğinin farkına varmış olacak ki annem dahi gülüyordu. Bu cümle özetlemişti durumu. ben bir provakatördüm artık tavuklar da özgürlük savaşçıları.

     Kısa bir süre sonra o evden taşınınca komşuya hediye edilen tavukların akıbeti hakkında bir bilgimiz olamamıştı. Ama onları saygıyla anıyordum.Onlar otlanan salak-şapşal tavuklardan öte yaratıklardı artık benim için (özellikle bir tanesi).