DAMAR

    Ben korkmuyorum, hazırım. Ne olacaksa olsun, zaten ilk değil, son da olmayacak. Senin de ilk değil, neden bu ürkek bakışların? Biliyorum ben herkes gibi değilim, benimle zor biliyorum. Daha önce de söylediler bunu. Ya sen? Bunu aşabilecek tecrüben yok mu?
    İşte oturdum tam karşındayım, aslında biraz çaprazındayım. Kolumu tutmadan önce gözlerime bak. Yüzünü buruşturduğunu görmüyor muyum sandın? Kimler geldi kimler geçti kim bilir benim gibi? Ama benimle zor biliyorum, anlıyorum seni ama hiç değilse belli etme. Ben mi? Ben alışkınım, her seferinde biraz daha alışıyorum su içmek gibi, nefes almak gibi alışıyorum buna da.
    İşte başlıyorsun. İlk ürkekliğin de geçti, yıllanmış alışkın bir bakış kopardım bir an gözlerinden, rahatladım. Ama ellerin hala ürkek. Sen böyleyken ben nasıl huzurlu olurum? Beni anlıyor musun? Bir ara gözlerime baksan anlardın. Yapamazsın değil mi? Bitsin ve gideyim istiyorsun. Acı mı? Yok acıtmadı ama ellerim uyuşuyor her zamanki soğukluğuyla. Bir çocuğun çığlığı kulaklarımda, düşünürken, kalbim hızla atıyor. Ya yanlış yapıyorsan. Hiç düşündün mü bunu?
    Kanım çekilir gibi oluyorum, uyuşmuş ellerim, kollarım. Diğerlerinden farklı bu, acıdığını hissediyorum biterken. Farklı bir şeyler var. Al işte kan da gelmiyor artık. Elim uyuştu dediysem lastiği gevşet mi dedim sana. Utanmadan beni suçluyorsun bir de.Yok efendim en zor kan alınan ciltmiş bilmem neymiş. Alan nasıl alıyor? Olmadı diğer tüp için diğer kolu da iste, oh ne ala! Mosmor oldu kol iyi mi? Senin aldığın kan orda kalsın be kadın!  Hayır o bir şey değil yanındaki yeni yetmeye de yanlış öğretiyorsun. Garibim nasıl da hevesli hemşire olacağı için. Saatler geçtikçe bir de  şişti kol iyi mi? Meslektaşın gördüğünde ve "damar çatlamış" dediğinde eminim ne derece beceriksiz olduğunu da düşünmüştür senin.