UYUŞMAK

 Bütün "teşekkür ederimler", "rica ederimler", "selamlar"dilimde sırıtıyor..."eline sağlık"lar dilimde kalıyor, dahası elimde...Uyum çerçevesinde otomatiğe bağlayıp dışarı saldıklarım yok değildi, üzerime oturan bir fil ağırlığına rağmen... Fil, hortumunu boğazıma da doluyordu ayrıca.
Bir yere ait olmamaya alışalı uzun yıllar oldu. Oysa ne kadar da çabuk alışırdım her şeye. Her şey bana alışıyor muydu? Değil gibi. Uyuşmazlığım bundan olsa gerek.
"Sınıfın en uyumsuzu: bilge "
Bunu duyduğumda bir dönüm noktası olmuştu.Uykulu gözlerimle öyle kala kalmıştım tahtaya bakarak. Neydi uyumluluk? Herkes gibi olmak mı? Sadece uyurken uyuyordum olduğum yere ya da ben öyle sanıyordum, uyanırken kabuslarımdan bir karabasana doğru.
"Ayak parmaklarını oynatırsan geçer" derlerdi. Hiç aklıma gelmezdi. Ben hep kafamı oynatıp çıktım o karadelikten.
Uyuşmuş bedenime resti çekip cazgırlaşmalarım sayesinde, o uzak uzak bakan boktan acılı yalnız insanlardan olamayışım bile başlı başına uyumsuzluktu. Bu huysuzlukla gel de uy ..
Oldukça uysal olduğum zamanlar da vardı. uydurma diyarların uyruğuna geçip uyduruk masallarda kendimi bulduğum uyuşuk anlarım da olurdu.
Her an gezegeninden kopup evrende kaybolacak bir uydu gibiydim.  Bir zamanlar güneş kadar bir yıldız sandığım aslında ışığı bile emanet olan küçük bir uyduydum. Bu yüzden miydi uyamadığım hiçbir şeylere? Her an kopup uyanabilme ihtimali miydi?

"İyi geceler"
Bir tek buna izin veriyor fil. Gönül rahatlığıyla uyuyalım diye...